دولت اصلاحات و دغدغه فرهنگ

در زمانی که تهاجم فرهنگی نگرانی خیلی از حکومت هاست حتی حکومتهای لیبرال دموکراسی مثل فرانسه یا حکومت های سوسیالیستی برای هدایت فرهنگ عام و مقابله با تهاجم فرهنگی راه کارهایی را پیش بینی می کردند . شاید به این دلیل که فرهنگ بخشی از هویت و تمامیت ارضی یک ملت است و باید از آن دفاع نمود. و دولت ها در عرصه نظام سیاسی کشور پیشقراول این دفاع هستند .

در دوران اصلاحات برای طرح و ایده پردازی و بیان دغدغه ها و نیازهای فرهنگی درجامعه جایی از سوی دولت اصلاحات در نظر گرفته نشده بود و با رویکرد تکنوکراتیک وفن سالارانه که ریشه در تفکر حاکم بر دولت سازندگی داشت که در عمل به جمع جبری مسایل می انجامید .

بطوریکه در عرصه فرهنگ ملاحظه معادله سود و زیان را می کردند. درحالیکه ملاحظه این فرمول اقتصادی در هر حرکت انسانی اجتماعی ریشه در سنت و فرهنگ و دیانت نداشته ولی از لوازم یک جامعه درحال توسعه بدون رویکرد دینی است .

تأسف از اینکه ما در کوران مشکلات اقتصادی و دوران سازندگی بنیان های فرهنگی خویش را به طاق نسیان  سپردیم. بطوریکه نگرش اقتصادی به مقولات فرهنگی ، تعیین یارانه های  فرهنگی با محاسبات اقتصادی ، تکلیف کسب درآمدها و خود کفایی مالی درنهادهای فرهنگی، حاکمیت روح بده دبستان در مراودات فرهنگی همه بر ضعف مبانی فرهنگی می افزود.

مطبوعات و دولت نهم

با توجه به اینکه مبارزه وجنگ اصلی در طول تاریخ بین دو گروه همواره درجریان بوده است بطوریکه یکی انسان را برده و ذلیل و تابع محض خود می خواهد و بر روی این تصور،  آگاهی انسان را بر نمی تابد ولی به دورغ شعار دانستن حق مردم است را می دهند و یا از زبان ماکیاول فریاد بر می آورند که « صدای مردم صدای خداست! »  اما دیگری او را آزاد و با عزت می پسندد و بر علم و آگاهی انسان اصرار می ورزد .این گروه با امکانات اندک ، عالمان را وارث انبیا دانسته و می خواهند با نور علم و سلاح آگاهی پرده های جهل و ظلمت و فریب را بدرد و بشر را به سوی ساحل آزادی و نجات رهنمون سازد .

این جنگ در تمام اعصار ادامه داشته و خواهد داشت . صاحبان زر و زور و تزویر ، صاحبان منافع و ثروت نامشروع ، صاحبان هکتارها زمین منابع طبیعی و بیت المال که از راه قدرت تحصیل کرده اند صاحبان کارخانجات که به ثمن بخس در فرایند خصوصی سازی غصب کرده اند ادامه حاکمیت و سلطه خود را در گروی تحمیق و جهل و ناآگاه ماندن توده ها یعنی مردم می دانند .

چرا نشریه ای که قرار است چند صباحی با رویکرد اصولگرایانه به وظیفه اطلاع رسانی انجام وظیفه نماید راعده ای از سردمداران « اغفال و اغواگری مردمی » که شاید در برخی قوا و مصادر دستگاه های اجرایی نفوذ کرده اند بر نمی تابند؟ چرا وحشت از حرکت ارزشی یک نشریه را بی مهابا مطرح می کنند.

چرا می خواهند جریان علم و آگاهی را فقط به کنترل خود درآورند! و در انحصار خود داشته باشند آیا این انحصار طلبی خط انتهایی دارد ؟ اگر چه دراین راه توفیق بدست آورده و اکثریت قریب به اتفاق نشریات   فله ای سراسری و محلی در فضایی تنفس می کنند که نسیم امپریالیسم در آن وزیدن دارد.

چرا می خواهید فهم و آگاهی توده های مردم را کنترل کنید؟ و چرا از بیان حقایق وحشت دارید؟ چرا با تسلط بر فهم و آگاهی مردم می خواهید افکار عمومی را و آنطوریکه خود می خواهید و در  جهت منافع شخصی و یا باندی شماست شکل بدهید؟